Terapie


podkreslnik

 

1. TERAPIA OGÓLNOROZWOJOWA
    Specjalistyczne, zamierzone działania, mające na celu pomoc dzieciom przejawiającym zaburzenia rozwoju i zachowania. Oddziaływania terapeutyczne służą uregulowaniu, usprawnieniu i wzmocnieniu rozwoju fizycznego, emocjonalnego, funkcji poznawczych, zdolności komunikacyjnych i samodzielności.  Dziecko uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach. Ćwiczy motorykę małą, koordynację wzrokowo - ruchową, prawidłową postawę, rozwija koncentrację uwagi, uruchamia wyobraźnię i wrażliwość. W zależności od indywidualnych potrzeb dziecka wykorzystywana jest terapia behawioralna bądź metoda opcji ( SONrise).

 

2. ZAJĘCIA LOGOPEDYCZNE
    Terapia logopedyczna i neurologopedyczna polega na zdiagnozowaniu zaburzeń mowy,  opracowaniu  w oparciu o diagnozę programu terapeutycznego i wdrożeniu terapii zmierzającej do usprawnienia mowy lub funkcji z mową związanych. W zależności od dziecka i jego złożonych problemów celem terapii logopedycznej i neurologopedycznej jest rozwinięcie kompetencji komunikacyjnych u dzieci, poprawa wyrazistości wypowiedzi czy umiejętne posługiwanie się komunikacją alternatywną. Dobór metod i narzędzi diagnostycznych zależy od rodzaju zaburzenia, jego głębokości, nasilenia objawów, wieku pacjenta i jego możliwości psychofizycznych. W ramach terapii stymulujemy bądź wygaszamy odruchy oralne, dążymy do normalizacji napięcia mięśniowego w zakresie mięśni mimicznych twarzy, artykulatorów i mięśni oddechowych. Prowadzimy bierne, wspomagane i czynne ćwiczenia narządów artykulacyjnych oraz aparatu ekspiracyjnego. W procesie diagnostycznym mowa  badana jest na wielu poziomach. 
 
Brane pod uwagę są:
•  stopień jej rozwoju (obecność lub brak komunikacji werbalnej / pozawerbalnej, jej zakres); 
 •  zakres  rozumienia mowy (pojęć, zjawisk, sytuacji, związków przyczynowo-skutkowych itp.);                
 •  sprawność narządów mowy: zakres ruchów, napięcie mięśniowe, symetria, wielkość, rozmieszczenie;                
 •  sprawność narządów zmysłów;                                                        
 •  stan układu nerwowego;                                                                          
 •  współwystępujące jednostki chorobowe;                                                    
 •  funkcje warunkujące poprawną artykulację jak: ssanie, żucie, gryzienie i przełykanie;
 •  oddychanie;    
 •  fonacja.


3. RUCH ROZWIJAJĄCY WERONIKI SHERBORNE
Metoda Ruchu Rozwijającego została stworzona w latach sześćdziesiątych przez angielską nauczycielkę wychowania fizycznego Weronikę Sherborne. MRR to system ruchowych ćwiczeń - zabaw – relacji zbudowany w oparciu o wczesnodziecięce zabawy rodziców  z dziećmi. Jest przeznaczony do pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwoju psychoruchowego. Wspomaganie rozwoju psychoruchowego dzieje się w efekcie rozwijania przez ruch świadomości własnego ciała, świadomości przestrzeni, usprawniania ruchowego oraz dzielenia przestrzeni z innymi osobami i nawiązywania z nimi za pomocą ruchu bliskiego kontaktu. W metodzie tej szczególny nacisk kładzie się na wyrównywanie rozwoju sfery ruchowej, kształtowanie umiejętności nawiązywania pozytywnych relacji z innymi osobami poprzez wspólne doświadczenia ruchowe, a także na budowanie i umacnianie zaufania do siebie i innych oraz kreatywne wyrażanie siebie. 
 
Z powodzeniem jest stosowana w pracy:
• z dziećmi wykazującymi różnego typu zaburzenia rozwojowe, takie jak między innymi: autyzm, Zespół Aspergera, upośledzenie umysłowe, wczesne mózgowe porażenie dziecięce, zaburzenia uwagi słuchowej.
• z dziećmi wykazującymi zaburzenia emocjonalne i zaburzenia zachowania,
• z dziećmi wykazującymi trudności w uczeniu się,
• z dziećmi z zaniedbanych środowisk wychowawczych.
Znakomite rezultaty można otrzymać gdy dziecku na sesjach Ruchu Rozwijającego partneruje rodzic.
 
Głównym założeniem Ruchu Rozwijającego jest kształtowanie za pomocą ruchu:
• świadomości własnego ciała i usprawnienia ruchowego, 
• świadomości przestrzeni i pewnego funkcjonowania w niej,
• świadomości relacji z innymi ludźmi w tej samej przestrzeni.
 
Wymienione wyżej trzy sfery to główne obszary, nad którymi pracuje się podczas sesji Ruchu Rozwijającego. Aby dziecko mogło prawidłowo funkcjonować w przestrzeni dzieląc ją z innymi osobami, musi najpierw nabyć świadomości własnego ciała oraz własnej tożsamości. Poprzez naturalne czynności ruchowe dziecko poznaje nie tylko swoje własne „ja” ale także sposoby dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi. Każda sesja daje możliwość nawiązania kontaktu z drugim człowiekiem, wpływając tym samym na proces uspołecznienia dziecka. Relacje interpersonalne są niezwykle istotnym elementem metody. Z czasem dąży się do stopniowego rozszerzania kręgu osób współpracujących przy kolejnych doświadczeniach ruchowych. Aktywność ruchowa w Ruchu Rozwijającym może być realizowana poprzez: doświadczenia indywidualne, podczas których każdy dziecko samodzielnie wykonuje ćwiczenia; ćwiczenia w parach; ćwiczenia w grupach. Wspólne doświadczanie ruchu uczy poznania i kontroli własnych emocji oraz rozpoznawania emocji drugiego człowieka.

 

4. SENSOMOTORYKA
Rozpoznawanie i terapia przetrwałych odruchów wczesnodziecięcych.
Program treningowy obejmuje: 
•    ćwiczenia na macie;
•    program Flexi służący do zintegrowania odruchów;
•    ćwiczenia z wykorzystaniem deski na kółkach;
•    ćwiczenia na trampolinie;
•    ćwiczenia na desce do balansowania (kołysce);
•    ćwiczenia z wałkiem;
•    ćwiczenia na huśtawce;
•    ćwiczenia na stołku.

 

5. ARTETERAPIA
    Zajęcia z arteterapii to także wsparcie dla tych, którzy pragną pełniej i bardziej twórczo przeżywać własne życie, tworzyć pozytywne nawyki i reakcje, odczuwać relaks, przyjemność i odpoczynek. Arteterapia to forma pracy terapeutycznej, korzystająca - zarówno do celów leczniczych, jak i rozwojowych czy edukacyjnych - z różnych metod: technik plastycznych, muzycznych, literackich i teatralnych. Arteterapia wspiera proces poznawania siebie i samoakceptacji, pomaga radzić sobie z własnymi emocjami. Daje możliwość symbolicznego wyrazu trudnych przeżyć, doświadczania emocji w bezpiecznych warunkach, w formie mówienia "nie wprost". Arteterapia wyzwala spontaniczność i swobodę ekspresji, uczy technik skutecznej komunikacji. Pozwala na zaspokajanie takich potrzeb jak: akceptacja, bezpieczeństwo, bycie rozumianym i docenianym. Uwalnia twórczą energię drzemiącą w każdym z nas, otwiera nas na świat doświadczeń i potrzeb zarówno własnych, jak i innych ludzi. Stosowane są różnorodne techniki plastyczne: rysunek, malarstwo, rzeźba, grafika, collage, techniki łączone. Wybór formy jest równie ważny, jak i stworzone dzieło. Spontaniczne rysowanie pozwala nam na ekspresję naszych problemów, uczuć, lęków, pragnień -  w bezpieczny sposób. Wyrażamy często rzeczy nieuświadomione i wcześniej ukryte. Rysowanie, malowanie, rzeźbienie pomaga nam bardziej skoncentrować się na wewnętrznych przeżyciach. Techniki te dają szansę na zmniejszenie napięcia i niepokoju, pomagają uczestnikom w szukaniu nowych metod radzenia sobie ze zmartwieniem, lękiem czy depresją. 


6. MUZYKOTERAPIA
    Muzykoterapia uważana jest obecnie za dziedzinę interdyscyplinarną, gdyż łączy w sobie elementy medycyny, psychologii, pedagogiki muzycznej i estetyki.
 
Cele przez nią spełniane:
• „terapeutyczne – wytworzenie równowagi pomiędzy sfera przeżyć emocjonalnych
a procesami fizjologicznymi;
• ogólnorozwojowe – umożliwienie dziecku zdobywania doświadczeń pod względem
poznawczym i emocjonalnym;
• umuzykalniające i dostarczające estetycznych wrażeń;
• uświadomienie przeżyć wypartych do podświadomości i ich "odreagowanie.”
Z powyższego wynikają funkcje muzykoterapii:
• emocjonalna (nabycie umiejętności odprężenia się);
• terapeutyczna (podniesienie poziomu samoakceptacji, samooceny oraz przełamanie
barier izolujących ich od społeczeństwa);
• poznawcza (uwrażliwienie muzyczne);
• kulturotwórcza;
• ekspresyjna(ujawnienie i rozładowanie zablokowanych emocji negatywnych
i pozytywnych);
• zabawowa (integracje z grupa rówieśniczą, społeczna).

 

7. DOGOTERAPIA
     Metoda wspomagająca proces rehabilitacji, terapii i rozwoju z udziałem odpowiednio wyszkolonych lub wyselekcjonowanych psów. Zajęcia mogą mieć charakter rekreacyjny, edukacyjny lub terapeutyczny. 

 

8. HEG Biofeedback
    Metoda HEG Biofeedback to świadoma, bezpieczna modyfikacja procesów w mózgu, która daje ponadprzeciętne rezultaty w terapii zachowań u dzieci i dorosłych. Nierzadko stanowi jedyną szansę poradzenia sobie w sytuacji, gdzie zawodzą inne, „biologiczne" metody terapii. HEG wykorzystuje dorobek uczonych pracujących nad poprawą skuteczności terapii mózgu (technologia tzw. bliskiej podczerwieni nIR). Ukrwienie danego obszaru kory mózgowej jest bowiem dokładnym odzwierciedleniem aktywności mózgu (co pokazały badania rezonansem magnetycznym fMRI). Tak więc poprzez zmianę cyrkulacji krwi w trenowanej okolicy kory mózgu, można wpływać bezpośrednio na jego aktywację. HEG umożliwia pacjentowi obserwowanie zmian przepływu krwi w okolicach przedczołowych. Okazało się, że pacjenci bardzo szybko uczą się świadomie zmieniać ten poziom, a nawet zmieniać stopień utleniania krwi. Korzyści płynące z tego odkrycia są ogromne. Biofeedback HEG nie mierzy fal mózgowych, a przepływ krwi w pewnych obszarach.
 


9. EEG Biofeedback
    EEG Biofeedback to skuteczna metoda terapeutyczna zwiększająca skuteczność funkcjonowania mózgu. Metoda EEG Biofeedback jest metodą klasycznej medycyny, jest metodą nieinwazyjna, bez skutków ubocznych. Polega na nauczeniu mózgu samokontroli pracy za pomocą modyfikacji fal mózgowych.
 
Wskazania do stosowania treningu:
• ADD,
• ADHD,
• autyzm,
• problemy szkolne (zwłaszcza typu dyslektycznego, dysgraficznego, dysortograficznego);
• zaburzenia mowy,
• zaburzeń uwagi i koncentracji,
• zaburzeń zachowania;
• apatii;
• zaburzeń snu;
• stanów lękowych, depresji;
• przewlekłych bólów głowy;
• uzależnień;
• zaburzeń odżywiania;
• rehabilitacji po udarach, urazach
 


10. Rehabilitacja ruchowa
    Usprawnianie ruchowe dzieci z deficytem neurologicznym w oparciu o współczesne metody neurofizjologiczne. Usprawnianie dzieci metodami neurofizjologicznymi. Nie podaje się tutaj gotowych zestawów ćwiczeń, podstawowym celem postępowania usprawniającego jest zbudowanie prawidłowego potencjału sensomotorycznego, dla indywidualnego, niepowtarzalnego rozwoju psychomotorycznego każdego dziecka. Planując i prowadząc usprawnianie dziecka z zaburzeniami OUN musi zawsze pamiętać, że dziecko uczy się stopniowo, integrując swoje doświadczenia zmysłowo-ruchowe z kolejnych okresów życia, poznając własne ciało i jego reakcje. W rozwoju pozałonowym przechodzi od dużego (maksymalnego) podporu małej (minimalnej) równowagi do małego podporu i dużej równowagi. Ostatecznym celem leczenia neurorozwojowego jest nauczenie dziecka zbliżonych do prawidłowych wzorców ruchowych, które są funkcjonalne i niezbędne do osiągnięcia takiej samodzielności w życiu na jaką pozwala istniejące uszkodzenie mózgu.
 
Główne zasady usprawniania:
• Normalizacja napięcia mięśniowego (obniżenie wzmożonego i podwyższenie obniżonego, przez stosowanie odpowiednich technik postępowania, możliwych już od pierwszych tygodni i miesięcy życia dziecka),
• Hamowanie i kontrolowanie nieprawidłowych odruchów i ruchów,
• Zapewnienie pełnej ruchomości w stawach i ruchów poszczególnych części ciała najbardziej.
• Wyrabianie kontroli postawy i najbardziej jak to możliwe zbliżonych do prawidłowych reakcji ruchowych,
• Wykorzystywanie zdobytych umiejętności ruchowych w czynnościach codziennych.
 


11. Handle
    HANDLE  powstało w oparciu o wiedzę z różnych dziedzin, jak medycyna, rehabilitacja, edukacja. Jako baza służy jej model prawidłowego rozwoju układu nerwowego. To skuteczna, nieinwazyjna metoda zarówno diagnozowania jak i terapii większości zaburzeń neuro-rozwojowych występujących przez całe życie, takich jak autyzm, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół zaburzeń uwagi, dysleksja oraz zespół Tourette’a.

Kadra

Poznaj naszych opiekunów i nauczycieli

podkreslnik
Kamila Lipińska

Imię i nazwisko:
Kamila Lipińska

Mgr Dominika Rosiak

Imię i nazwisko:
Mgr Dominika Rosiak

Magdalena Nowakowska

Imię i nazwisko:
Magdalena Nowakowska

Karolina Ugarenko- Żurawik

Imię i nazwisko:
Karolina Ugarenko- Żurawik

Mgr Maria Ugarenko- Kupińska

Imię i nazwisko:
Mgr Maria Ugarenko- Kupińska

Lidia Dynarska

Imię i nazwisko:
Lidia Dynarska

Dorota Iwulska

Imię i nazwisko:
Dorota Iwulska

Janina Sobczak

Imię i nazwisko:
Janina Sobczak

Kamila Grygielska

Imię i nazwisko:
Kamila Grygielska

Joanna Rosiak

Imię i nazwisko:
Joanna Rosiak

Mgr Karolina Porosa

Imię i nazwisko:
Mgr Karolina Porosa

Mgr Renata Woźniak

Imię i nazwisko:
Mgr Renata Woźniak

Mgr Izabela Kapral

Imię i nazwisko:
Mgr Izabela Kapral

Mgr Andżelika Kamińska

Imię i nazwisko:
Mgr Andżelika Kamińska

Mgr Agata Grabowska

Imię i nazwisko:
Mgr Agata Grabowska

Mgr Katarzyna Lewandowska

Imię i nazwisko:
Mgr Katarzyna Lewandowska

Mgr Marta Leszcz

Imię i nazwisko:
Mgr Marta Leszcz

Dr Kamila Walczak

Imię i nazwisko:
Dr Kamila Walczak

Mgr Katarzyna Ułanek

Imię i nazwisko:
Mgr Katarzyna Ułanek

Mgr Monika Kujawska

Imię i nazwisko:
Mgr Monika Kujawska

Mgr Edyta Wojciechowska

Imię i nazwisko:
Mgr Edyta Wojciechowska